De vier finalisten zijn bekend maar de onthulling van de identiteit van de mol alsmede de winnaar en twee verliezers laat nog even op zich wachten. Kom aanstaande donderdag naar het auditorium op het ucu campusterrein en maak het zelf mee tijdens de spectaculaire afsluitingsceremonie. Met uniek foto en filmmateriaal, gesprekken met alle deelnemers, de prijsuitreiking en borrel na afloop. Iedereen is welkom vanaf 19.00 uur. Drankjes zijn beschikbaar. Komt allen en maak het live mee. Eva, Marlies, Jelle en Steven: wie is de mol?

De toren viel helaas om, na de laatste foto. Je kunt het je wel voorstellen…

De finalisten van WIDM 2010 zijn bekend! Vlak voor het vertrek naar de finalestad Stockholm moest Liesbeth het spel verlaten. De finalisten zijn: Eva, Jelle, Steven en Marlies! Om 17.30 (lokaal) is het cruiseschip naar Zweden vertrokken met deze mensen aan boord. Hieronder ook foto’s van de executie van 1,5 uur geleden. Liesbeth en Emma zullen morgen in Nederland arriveren.

Foto 1-2: de 5 kandidaten voor de executie

Foto 3, 4, 5: Marlies, Eva en Jelle krijgen een voor een te horen dat ze in de finale zitten. Liesbeth wilde als volgende haar oordelen horen.

Foto 6: Liesbeth krijgt te horen dat ze niet mee gaat naar de finale.

Foto 7: De vier finalisten bij de boot naar Stockholm.

Foto 8: Riga laten we achter ons

Foto 1 tm 3: 4 van de 5 kandidaten tijdens een communicatiespel zonder gesproken of geschreven woord.

Foto 4 en 5: kandidaten leren uit hun molboekjes en proberen de juiste verdachte te lokaliseren

  ’s Ochtends is het pas om half tien opstaantijd. Iedereen dumpt zijn baggaasj in een hok en zet zich aan het ontbijt. De kandidaten mogen niet te veel eten, want het volgende spel heeft te maken met traditionele Letse gerechten. Eén groep moet er daarvan twee bereiden, een ander krijgt in een vreetschuur aan de rand van de stad er 11 voorgezet. Doel is groep B te laten raden ( geblinddoekt ) welke hoogstandjes groep A gekokkereld heeft. En dan wel met Letse benaming. De namen worden echter keurig in het hoofd gestampt door groep B. Als Marlies dan ook bietensoep krijgt voorgeschoteld, antwoord ze volledig en correct: auxta bissa suppa. Groep A is eerst geïnstrueerd door de hotelreceptioniste welke ingredienten zij moeten halen voor de bietensoep en aardappelpannekoeken met vlees die op hun lijstje staan. De centrale markt van Riga is plaats van toneel. Letterlijk, want in meiner ganzer Leben heb ik nog nooit zo’n grote markt gezien met zoveel verschillende verkoopwaar en type verkoopsters. Het is een Albert Cuyp, maar dan in de vijfvoudig, overtreffende trap. Behalve twee overdekte hallen, waar vlees,vis, brood, en andere basisproducten verkocht worden, vult buiten een oneindige rij kramen met groente en fruit het beeld tot aan de horizon. Laat ik dit alles samenvatten in wat sfeerbeelden; in de vleeshal ligt ongeveer het halve Letse platteland achter de vitrines. Potige Letse dames met diep decolletee en geblondeerd haar kneden met hun klauwen van handen in het smeuige gehakt. Allerlei maten hammen, benen, poten en worsten liggen uitgestald en klaar voor verkoop. Als Marianne Thieme hier binnen zo lopen, zou ze acuut flauwvallen waarschijnlijk. Verder zijn er kraampjes met typische Letse gerechten voor nog geen euro. Namen als Desina, tristas fileja, solanka, marco en galas selati zeggen u misschien niets, maar voor een Let is zo’n stevige pot de manier om de dag door te komen. In de andere hal nog meer spektakel; megadikke, drijvende augurken, hopen zuurkool, ovale, hele watermeloenen voor 60 cent, een soort kaas die uit een soort grabbelton gegraaid wordt en in bakjes gestopt, obscure homeopatische middeltjes, netkousen, cactusbladeren, 5kg potten jam, chocoladetaarten voor een euro, 16 verschillende soorten gedroogde abrikozen, een bloemen- en plantenverzameling waar de Floriade jaloers van wordt, 500 soorten visazen voor aan de hengel,pantoffels uit de Sovjettijd, jezusbeeldjes, gebreide kinderkostuumpjes, halfrijpe bramen, pot Maggi waar je de komende tien jaar jus van hebt en last but not least beha’s, waarvoor in Nederland XXXL als maat niet eens in de buurt van de waarheid kan komen. Maar ala, de rondborstige verkoopsters moeten het toch ergens in kwijt. Behalve het verkochte, is ook het volk dat er rondloopt een attractie op zich; alcoholverslaafde mannetjes zijn zogenaamd lege flessen aan het verzamelen, omaatjes staan ongegeneerd boven de eigente verkopen aardappels te paffen, verkoopsters zijn amper zichtbaar achter hun opgestapelde waar en grootmoeders met paraplu tegen de zon, vrouwen met strakgetrokken, opgestoken haar en mannen die het zware werk doen. Alles is zo overweldigend, dat er zelfs borden zijn met routebeschrijvingen naar de verschillende delen van de markt. Kapper links, breister boven de trap op.

Het Lido-eetpaleis is naar horen zeggen ook een festijn geweest. Chef met bijenschorts, bediendes met bloemenkransen zwieren over het tien verdiepingen tellende ‘Land van Laaf’ ( zoals Marlies het noemt ). Van een groot buffet krijgen ze achtereenvolgens ’slappe loempia’s’, machtige aardbeientoetjes, koriander-yoghurt drankjes en meer zwaardere kost. De Letse namen erbij, stampen en op voor de fijnproeverij. Emma is eerst. Ze raadt bietensoep, maar het tweede gerecht niet. ‘vistas alas plovs’ ( ook erg lekker ) is niet goed. Steven raadt de bietensoep en wil zelfs ondanks zijn buikpijn twee happen van de aardappeltaart. ‘Pampuka gar saksupunt’. Marlies raadt ‘auxta bissa suppa’ en ook de aardappels heeft ze goed. Zeer knap, aangezien de namen van gerechten als een onbegrijpelijke brij van letters door haar hoofd spookten. Ondanks de 50 euro verdiend, kloppen een paar dingen niet helemaal. Zo is, volgens Eva door de receptioniste’s fout, het vlees in de soep gegaan i.p.v. in de pannenkoeken. ook is de soep niet roze genoeg omdat het vocht van de bieten er allemaal bij is gegaan. De bieten zouden moeten oplossen in de soep, zegt de receptioniste. Wonderlijke kooktechnieken hebben ze hier. Ga ik bij tomatensoep ook een keer proberen. De aardappeltaart is daarentegen veel minder vet dan in ‘De Efteling van het eten’ en draagt de proevers goedkeuring weg. Na afloop mogen zij in de prachtige, blinkende keuken van het hostel de vaat wassen.

Op weg naar het treinstation voor de treinreis naar Sigulda komt Jelle nog met een prachtige these. Alle meisjes onder de 25 zijn hier inderdaag zo broodmager dat je zelfs van een afstandje hun ribben kunt tellen. Echter, na deze leeftijd gepasseerd te zijn lijkt het devies van de overheid ‘ zet het een maandje op het bunkeren en laat niets eetbaars staan’. Oudere vrouwen zijn vaak zo dik dat ze bijna uit hun vel lijken te springen. Dit komt, meent Jelle, doordat zij niet bekend zijn met de Westerse schoonheids- en gezondheidsidealen. De jongere generatie is dat wel en slaat weer in het extreme door. Wat daar in meespeelt is dat de oudere generaties nog zijn grootgebracht met het idee van eten voor moedertje Rusland/Sovjet-Unie. Een theorie om dieper over na te denken. Daarvoor is dan de tijd in de treinreis naar Sigulda; een rit waarbij ook weer de nodige verkopertjes je wat aan proberen te smeren. Het is armoe troef hier in Letland en van AOW hebben ze ook nog nooit gehoord, aan het aantal bedelende omaatjes op straat af te lezen. De perronetjes waar we langskomen zijn amper te zien. Een soort verhoogde stoep moet ervoor door gaan. De stationsgebouwtjes zijn een soort schuurtjes annex toiletgebouwtjes, maar het heeft zeker zijn scharme. Onderweg passeren we ruige loof- en dennenbossen, waar volgens de leiding bossen en wolven zich schuil houden. Ik heb er geen gezien, desalniettemin is het idee op zich al het geloven waard. Bij aankomst in Sigulda zetten we de pas erin naar het volgende spel. Steven ziet een boordje met een slingerende Tarzan erop en heeft meteen door wat de groep te wachten staat. Ter plaatse krijgt iedereen, na eerst met kabelbaantje naar beneden te zijn gegaan, een tuigje aangemeten. Een korte instructie verder is het tijd om de eerste hindernissen te nemen. Over klimwanden, touwbruggen en vliegende snowboards komen we weer terug bij begin, waar het tijd is voor het grote werk. Met een soort katrol, twee grijphaken en een handschoen om af te remmen stort iedereen zich van de ene naar de andere boom. Verscholen tussen het loof en op stootkussens af scherend verplaatsen zij zich. Maar geen activiteit zonder opdracht. Nu is het taak om onderweg foto’s van de zes overgeblevenen plus nog een extra van een afvaller te herkennen en in volgorde te leggen. Vervolgens krijgt iedereen een vraag erover om geld in de pot te krijgen. Na al het geslinger en gezweef weer terug omhoog de piste op, alwaar in de verzengende hitte ( nog een understatement ) er weer iemand geexecuteerd mag worden. Om nog wat extra onzekerheid in te bouwen, kunnen kandidaten foto’s inleveren van anderen en van geldbedragen. Deze hebben zij gisteravond in het hostel kunnen veroveren in een donkere kamer. Leggen zij het geld in de pot en zijn zij sociaal of bedelen zij max. twee fouten toe aan een andere persoon. Eva en Liesbeth laten het groepsgebeuren prevaleren, Marlies en Jelle zijn lekker narcistisch en Steven en Emma, de twee geneeskundigen, mogen zelf eerst wel eens onderzoeken of ze zelf niet aan beginnend geheugenverlies lijden, want zij hebben geen foto’s bij zich. Uiteindelijk wordt zo 63 euro voor de pot verdiend, ware het niet dat Marlies en Jelle 2 fouten aan resp. Emma en Eva toebedelen. Tijdens de executie blijkt al snel dat dat iemand fataal is geworden. Het was een close call tussen Emma en Liesbeth, maar het wordt Emma. Helaas.

Zaterdagochtend vroeg verslaapt de hostelgroep zich bijna, ware het niet dat er nog bij eentje een mobiel afgaat op de gerieflijke tijd van half zeven. Na een ontbijtje in de uitgestorven hotellounge, sjesen we allen naar de bus. Deze is helaas net weg, maar niet getreurd; de WIDM-crew is voor geen gat te vangen en lost dit probleempje in de dop ook zo even op. Op het treinstation nemen we de bus naar Kaunas, tweede stad van Letland en tevens de ex-hoofdstad. In de bus komt nog eens de actie van Jelle ter sprake; Liesbeth bedenkt zich opeens dat Jelle eigenlijk heel uitgekookt te werk is gegaan. Hij beloofde van alles aan iedereen en speelde ze tegen elkaar uit. Hij vroeg bijv. wat voor kaarten iemand had en speelde een dusdanige actie dat hij ze vervolgens afpakte. Sluwe Jelle toch. In Kaunas is het tijd voor een ingenieus spel; de vijf overgeblevenen moeten vier checkpoints in de stad doorlopen. Dit lukt uitstekend in het steekbenauwde centrum van Kaunas. Een punt is boven op een berg, en Liesbeth en Marlies zien dit niet zitten met tegen blaren aanhikkende hielen. Emma is voor geen gat te vangen en snelt naar een dichtbijzijnd kabelbaantje, waar voor een luttele 50 litaicent ( 15 eurocent ) per persoon iedereen naar boven wordt gereden. Het laatste checkpoint, komen de kandidaten achter, is waar gisteren in Vilnius de finale van het Rode Draadspel begon. Wat moeten ze daar nu mee? Vilniusstraat, oppert iemand. Geen slecht idee, vinden de anderen. Op alle foto’s van de punten staan nummers achter op. Emma telt ze op en komt op 136 uit. Vilniusstraat 136 dan maar doen? Geen slecht idee, ware het niet dat de nummers in juiste volgorde het telefoonnummer van Steven en Jelle in Vilnius is, die zelf ook een route doen en voor de Kaunas-groep de laatste foto hebben en vice versa. Erwin geeft te kennen dat de opdracht niet meer kan slagen, aangezien Jelle en Steven er niks van gebakken hebben. De Kaunas-groep vindt dat ze op zijn minst wel een telefoon hadden kunnen krijgen, als stille hint. Echter, in WIDM mag niks een makkie zijn en ook nu dus niet. Na een snelle lunch tijd voor het Akropolis-spel. In deze megasupermarkt met alles erop en eraan ( inclusief marcherende fanfare met majoretten ) is het de taak aan de kandidaten voor iedereen iets te kopen wat Steven en Jelle ook kopen in Vilnius, in dezelfde supermarkt. Emma ziet meteen bij de ingang oranje vuvuzela’s en aarzelt niet er drie, vier mee te nemen. Dat gaat echter wel van het budget af, maar voor een WK-finale maak je natuurlijk een uitzondering. Dat gebeurt ook maar eens in de dertig jaar. Voorts wordt er voor Emma een paard gekocht, voor Bob een pet, voor Eva fruit, voor Liesbeth sudoku, voor Marlies een pakje kaarten, voor Jelle dobbelstenen en voor Steven een knieband of voetbal. Of toch beter deodorant?, suggereert Emma. Dan tijd voor de executie in nabijgelegen park. Tijdens het nakijken wordt de spanning verlicht door met vuvuzela’s en bal te tennissen. Erwin en Nienke vervangen nu de lijzige, met onbegrijpelijke taalconstructies vervlochten stem van Hans. De executie gaat supersnel. Vier kandidaten, alle meisjes, krijgen te horen dat ze door zijn. Dat betekent dat ‘Baby-Bob’ ( in Eva’s koesterende woorden ) er uit ligt. Weer een man eruit. Bob troost zich door dat hij zo ver is geraakt. De anderen gaan naar het busstation voor de bus naar Riga. Deze blijkt slechts zes uur vertraagd. Wonderwel kunnen we met omweg via Panevezys ( of zoiets ) met slechts een uurtje vertraging in Riga komen. In het hostel tijd om de gekochte spullen te vergelijken. Steven en Jelle hebben voor laatstgenoemde een zwart T-shirt, voor Steven een biertje,voor Emma een toilettas, voor liesbeth een pet, voor Marlies bananen en nog maar drie paar oorbellen voor wie dan ook gekocht. De enige match is de pet van Bob. Aangezien hij eruit ligt, telt dit echter niet meer mee. Helaas, maar niets verdient. Steven bekijkt het positief en plakt dan zelf maar wat oorbellen op. Het staat hem beeldig. Emma vraagt hen of ze de kaart in het hostel nog hebben opgepikt, welke verstuurd zijn tijdens het strandspel in Scheveningen. Helemaal vergeten, zegt Steven. Emma kan het niet geloven. Zij heeft alle adressen netjes genoteerd en zoiets was haar nooit overkomen. Welke adressen er nog meer komen wil ze niet zeggen met een Mol in de kamer. Hans komt informeren of er nog puf is voor een avondspel. Dat is er. Twee groepjes mogen weer eens door de stad zwerven, één bestuurt hen vanuit een hoge hotelverdieping/cocktailbar. Je kan het slechter treffen. Bijzonderheid is dat beide loopgroepjes niet op hetzelfde stuk straat mogen komen. Verdomde lastig zonder kaart of wat dan ook. Duo Steven en Liesbeth houden in the end vier minuten over en lopen alle checkpoints af. Jelle en Eva raken verward door de info uit het commandocentrum in het hotel en bereiken slechts twee van de vijf spots. Of de communicatiegroep was al aan de cocktails gegaan of de innerlijke piloot van het duo is niet meer wat het wezen moet. Wat het ook mag zijn, geld wordt er weer eens niet verdiend. Gedesillusioneerd dan maar aan het ijskoude bier in de hostellounge, waar het bericht dat Duitsland 3-2 van Uruguay heeft gewonnen de wonden niet heelt, maar er extra zout in doet wrijven. Om de wrang en rancune van zich af te spoelen is er als laatste spel de leugendetector. Elke kandidaat mag drie vragen stellen aan een ander naar keuze. Deze beantwoord ze naar eer en geweten en de leugendetector doet de rest. Eva schijnt veel te weten te zijn gekomen over haar vermeende Mol. Jelle lijkt het even gehad te hebben met alle verdachtmakingen. Zijn vragen aan Steven op een rijtje: 1. Zit je op voetbal? 2. Wat is de geneeskundige benaming van je knieblessure? 3. Hoe is het zo snel genezen? ( Faket de Mol zelfs een knieblessure? ). Het lijkt onwaarschijnlijk, maar wie weet is Jelle er een eind mee opgeschoten. Dan eindelijk bedtijd. Vermoeid maar met twee finales in zicht, is het broodnodig nog wat uurtjes te slapen. Morgen kan wel eens de geschiedenis ingaan als de dag waarop zowel Oranje het WK wint, of dat WIDM weer een kandidaat minder telt. Wie weet, wel allebei.

Op station Warschau kijken alle kandidaten naar het scherm met vertrektijden van bussen. Om 22.51 vertrekt de bus naar ‘Hel’. Helaas voor Hel,maar om 23.00 exact staat de bus naar Vilnius gereed. Terwijl sommigen zich oppeppen met wat koffie, stuiven anderen naar het toilet om de tanden te poetsen en de lenzen in het water te zetten. In de nachtbus op weg naar de eerste Baltische staat is het duidelijk de bedoeling te gaan slapen. Iedereen probeert dat in de meest vreemde houdingen; met de mond wagenwijd open, als zijnde bij de tandarts, met de benen 180 graden de lucht in, liggend onder een stoel of liggend in het gangpad. Hoe iedereen ook zijn best doet, van slapen komt niet veel. Zo brak als een gemiddelde Litouwer strompelen de kandidaten het hoofdstationsgebouw van Vilnius binnen. De zloty’s kunnen worden ingeruild voor nieuw Monopoly-geld, te weten de Litas. Toiletteren moet staand boven een gat, waarbij eerst toiletpapier van de gemeenschappelijke rol dient te worden gehaald en meegenomen naar het privé-hokje. Met een woest blaffende Litouwse toiletjuffrouw laat je het wel uit je hoofd te vragen of het invalidentoilet dan misschien wel een pot met bril heeft. Het ontbijt bestaat voor de eerste keer en misschien wel laatste keer uit croissantjes; Het station en de rest van Vilnius stikt van de patissiers en banketbakkers en het ene ziet er nog lekkerder uit dan het andere.               
Omdat er nog geen genoeg openbaar vervoerd is deze dag, begint de groep met het OV-spel. Door middel van trolleybussen dienen kandidaten zich door de stad te begeven en met antwoorden op vragen het eindpunt zo snel mogelijk te bereiken. Het duo Lieke en Jelle begint voortvarend, totdat Lieke bij een halte versuft mededeelt dat ze niet meer verder kan. Het zit haar letterljk tot hier, want nog geen vijf minuten later moet ze al overgeven. Ze voelt zich hondsberoerd en en Jelle maakt de opdracht verder af. Lieke gaat samen met een organisatielid een uur later terug naar de eindbestemming. Hoe slecht ze zich moet hebben gevoeld, blijkt wel als de ambulance wordt gebeld om haar buikinhoud, waar nog weinig van over is, eens nader te bekijken. Na een paar uur rust blijkt het gelukkig al weer wat beter met haar te gaan. Jelle heeft het in zijn uppie nog het best gedaan met vijf goede stations en dus 32 euro, maar hij is helaas te laat. Het volgende spel loopt dan al en wordt deel afgemaakt. De ene groep moet net geleerde nautische knopen uitleggen aan wildvreemde voorbijgangers. Dit lukt viermaal en 40 euro valt de pot ten deel.
Dan op naar Trakai met z’n allen. Een soort buitenoord en te bereiken met plaatselijk, snikheet busje. Aldaar wordt het Pursuit gespeeld; op verschillende eilandjes in het meer liggen vlaggen. Op twee van hen staan Jelle en Emma met portofoons om de twee groepen met roeiboten in de juiste volgorde ze op te halen. Eigenlijk was de bedoeling om zelf bootjes mee te nemen, maar doordat de handpomp, die een week was meegezeuld was door kandidaten, niet op het ventiel van de boten bleek te passen, ging dat niet door. Steven en Eva hebben als eervolle taak bij een vervallen ruïne geldenveloppen te vinden, die zij, na te zijn opgepikt door een bootgroep, afleveren bij het kasteel op één van de eilandjes. Hoewel in uitleg simpel, zijn er addertjes onder het gras: Bob weet niet de laatste ( Zweedse ) vlag te vinden, Liesbeth en Marlies vinden het roeien veel te zwaar ( ’slappe twijgjes’ volgens Hans ) en Steven en Eva zijn meer in elkaar geïnteresseerd dan in cash money. Daar moet aan worden toegevoegd dat het door brandnetels rennen op zoek naar enveloppen met schaarse bedragen ook niet heel erg aanlokkelijk is.  Bob is blij dat hij niet hoeft te roeien, want naar eigen zeggen heeft hij de motoriek van een pasgeboren veulen. Wat eigenlijk voornamelijk opvalt op en rond het meer, zijn de markante, Litouwse personages: vrijende koppeltjes in het hoge gras hitsen elkaar op en verwilderde omaatjes komen onverwacht met een zakje onsmakelijk uitziende bessen uit het struikgewas vandaan. Ook schaars geklede c.q. (half) naakte recreanten te over. Voeg daar nog een niet geringe alcoholpromille tegenaan en het is feest in de tent. Slap tegen je aan ouwehoeren zonder dat je er een woord van verstaat gaat iedereen gemakkelijk af, zeker als je ladderzat bent. Gelukkig is er Hans met negen maanden ervaring in het Litouwse vocabulaire om de groep uit penibele situaties te redden. ’s Avonds is het tijd voor de ontknoping van het Rode Draadspel. Eva en Bob smeden samen en lossen de laatste puzzel op die moet leiden naar de eindlocatie waar grote prijzen te verdelen zijn, zoals een vrijstelling voor de volgende executie. Door een blaadje met rondjes over een eerder uitgedeelde kruiswoordraadsel te leggen kan de Litouwse naam ontcijferd worden. Bob gunt Eva de vrijstelling, hoewel zij hem verdenkt  in een vroeg stadium van het Handel en Zwendelspel een finaleplaats te hebben afgedwongen. Beiden komen bedrogen uit. Steven, die weer had samengesmeed met Emma, is als eerste op de bestemming, met daarna Emma, Marlies, Jelle, Bob en Eva.  Boven wacht een prachtig uitzicht over Vilnius. Maar dat niet alleen; ook krijgt iedereen te horen dat Jelle de metropoolbouwer is. Niemand had dit achter eerlijke Jelle ( eigenschappenformulieren ) verwacht. Maar ze worden bedrogen waar ze bij staan, want Jelle is zo doorgewinterd om een fiets te huren om de eindlocatie, die op een hoge top met uitzicht over de stad ligt, te bereiken. Verder worden de prijzen verdeeld; Steven heeft een vrijstelling voor volgende test, Emma bedeelde Jelle een fout toe op volgende test, Marlies bedeelt Emma een fout toe en krijgt tevens een geluidsfragment van de Mol te horen, Jelle heeft een joker aan Eva gegeven, Bob krijgt 50 euro uit de pot voor  als hij wint van Eva. Anyway,  Steven en Jelle slapen nu samen in een villa en kunnen alvast gaan dromen over wie wiens rug gaat inzepen voordat ze de jacuzzi ingaan. De rest slaapt in een zeer gerieflijk hostel, waarna nog opdrachten wachten om uit hun midden de laatste afvaller voor het finaleweekend te bepalen. Bob komt in de bus opweg naar het hostel nog met een taalkundig hoogstandje: ‘ Zeven Stevens stevenen steevast op hun stenen stek af’. Deze assonantie klopt dan weliswaar niet helemaal, maar het laat wel zien dat het niveau van de WIDM-kandidaten op alle fronten hoog is. Verder, voor de duidelijkheid; Lieke heeft besloten met het spel te stoppen en vliegt dus morgen samen met de volgende afvaller terug naar huis. Jammer, vooral omdat ze zo goed in de groep en het spel lag. Maar ja, ook voor het tweede onafscheidelijke paar kent WIDM geen genade en met nog drie Mollen en vier Mollinnen over, gaat de reis morgen verder naar Letland.

Vanochtend vroeg opgestaan uit het Zappio House Hostel, waar meteen al vreemde dingen gebeurden. Niet alleen wat betreft het hotel zelf, waar de enige beschikbare computer geen muis had, maar ook wat betreft enkele van de gasten. In de 14-persoonskamer was Eva op zoek naar drie stuks fruit, Steven naar een sudoku, Robin zocht ansichtkaarten, Lieke wil de geboortedatum van de ouders van ofwel Liesbeth ofwel Marlies weten, Jelle sprak niet met zijn vrouwelijke medemens, Emma spreekt alleen maar in vraagzinnen en mocht überhaupt geen woord spreken. De luxekandidaten Liesbeth en Marlies kozen voor respectievelijk sudoku en fruit. De cheapie hostel-candidates moesten raden wat zij gekozen hadden uit de zeven opdrachten die de twee in het geniep uitvoerden. Wonderwel werden beiden goed geraden en werd 2 x 25 euro voor de pot verdiend en een joker voor de hostelgroep. Echter toen ze erachter kwamen dat het slagen van hun missies er niet toe deden, riep Bob verbaasd uit : ‘ Heb ik dan twintig minuten voor niets mijn bek dicht gehouden’? Robin kan zomaar zijn thuisfront even een kaartje sturen en Nienke en Myrte vroegen zich al af waarom de anders zo frivole Jelle zich stil in een hoekje afzonderde en niets tegen hen zei.  Het eerste spel van de dag is het solidariteitsspel. Kandidaten  lopen in groepjes van drie in verschillende routes naar het eindpunt- Plac Solidarnosc. Lieke en Marlies haasten zich door de stad via verschillende checkpoints. Ze mogen niet meer dan 4750 stappen zetten. Als een vriendelijke voorbijganger op zijn Iphone even een straatnaampje voor hun wil checken, slaat de spelleider dit aanbod vriendelijk doch gedecideerd af. Geen kaarten en mappen toegestaan. Terwijl Lieke speurt, eet Marlies er lekker op los. Watermeloen, aardbeien, bessen; ze schuift achtereen naar binnen. ‘Hmm, wat lekker allemaal’, geeft ze Lieke hints. Alleen de kruisbessen van wat Litouwse vrouwtjes vallen wat minder in de smaak. Erg bitter. Erg bitter is ook dat Stevens groepje te laat komt en er 75 euro uit de pot gaat. Opdracht twee vindt plaats in het Solidarnosc-museum. Als onderdeel van het rode draad-spel ( gestart op maandag op Texel ) moeten kandidaten zeven vragen beantwoorden over de bijzondere bevrijding van Polen en Oost-Europa van het Sovjetjuk. De beste kandidaat Emma krijgt 45 minuten, nr.9 Liesbeth slechts 5. Steven, Eva, Emma, Jelle en Lieke duiken meteen achter de computers, terwijl Robin zijn charmes aanspreekt en een bezoekster aanspreekt. Even later kon Robin zijn net opgedane kennis van pas laten komen, toen dezelfde vrouw bij hem over wat informeerde. Even later staat hij een kwartier bij een foto rond te hangen, zodat iedereen weet dat daar een vraag over gaat. Emma pakt het sneller aan en gaat linea recta naar een opzichter/suppoost toe. Niet volgens de regels, maar die neemt zij het hele spel toch al niet zo nauw. Verder is iedereen vooral onder de indruk van het verhaal van het museum. Steven blijft nog zelfs als de tijd zijn einde nadert gefascineerd naar een filmpje over de onafhankelijkheidsstrijd van Oost-Europese landen kijken. Na een lunch van kruisbessen, aalbessen, nectarines, bananen, yoghurtjes, kruidenstokboter en nog meer lekkers tijd voor het watertaxispel. Op vijf punten langs het water staan kandidaten die door voorbijvarende kano’s kunnen worden opgepikt en op een zo ver mogelijk punt weer worden afgezet. Leuk idee en het weer leent zich uitstekend, ware het niet dat Eva roet in het eten gooit door Marlies op een halte neer te zetten waar al iemand staat. En dat mag niet. Uiteindelijk wordt er toch nog 41 euro verdiend. Hoezee voor Emma en Steven die samen goed zijn voor 95 procent van dat bedrag. Tijd voor de executie alweer. Voor de oude molen ( Wielky Mlyn ) van Gdansk komen de kandidaten samen. Lieke is weer by far de snelste met invullen en deze tactiek schijnt ook deze keer weer te werken. Iedereen krijgt weer de meest cryptische hersenspinsels op zich afgeworpen door  Hans. Na zeven hartinzinkingen staan boezemvrienden Robin en Steven schouder aan schouder. Gaat de afvaller terug naar Kruiningen of Amsterdam, houdt Hans hen voor. ‘De naam van de afvaller … eindigend op een N…. ( zeven seconden stilte ) Robin.’ Het droevigste scenario is uitgekomen; Robin, de komiek, kan de WK-finale noodgedwongen op vertrouwde bodem kijken. Hoewel hij bulkt van de riddermachten en jokers, heeft hij alsnog de minste antwoorden goed en het is hem aan te zien dat het afscheid toch wel zwaar valt. Hij zat lekker in het spel en maakte met Steven de ene na de andere geslaagde deal, waar niemand een touw aan vast kon knopen, maar iedereen in betrokken werd.
Voor de overige kandidaten staat de treinreis naar Warschau op het programma, waar overgestapt dient te worden op de nachtbus naar het Litouwse Vilnius. In de trein pakt Jelle zijn zakgitaar en tokkelt er uitbundig op los. Met Lieke op geïmproviseerde drums en tevens Jelle aan de treinraamharp wordt het ene na het andere swingende nummer ingezet. Van Hallelujah tot Kinderen voor Kinderen, en van Brace tot Borsato. Het idee wordt al geopperd om met een petje langs de coupés te gaan om de pot te spekken. Ja, het handelen zit de kandidaten inmiddels in het bloed en gaat er voorlopig niet meer uit.

Vandaag ook weer lekker veel kans om te mollen. Een eerste greep uit de selectie: Tijdens het spel in het park draagt Lieke het bordje met ‘Mol’ om haar nek. Bob laat achtereenvolgens zijn pet en portemonnee vallen. Tegelijkertijd twijfelt maatje Steven wel erg lang voordat hij Bob op een plaatsje neerzet. Bob krijgt twee extra fouten op de test toebedeeld. Hij probeert dit in de loop van de dag te compenseren door jokers ( vraag goed op test ) te verzamelen. Jelle is één van zijn medespelers, die maar al te blij is dat hij zijn gestolen molboekje van Robin terugheeft. De laatste was trots op zijn buit, maar snapt geen fluit van de inhoud. ‘Laag niveau’ en ‘oude modder’ vindt hij het. Nutteloos gekrabbel. Robin heeft meer op zijn geweten; hij heeft de koker van Jelle op dinsdag gejat. Josien heeft weer zijn koker gejat. Zowel Jelle als Josien moeten dus sowieso 40 procent van hun eindbedrag afstaan aan een goed doel met de naam UCDean. Zij zijn niet de enigen, op een trio meisjes na, Marlies, Liesbeth en Eva is iedereen ‘m kwijt of weet op zijn minst niet waar die is. In de kokers zitten verraderlijke puzzels die je naar de Mol kunnen leiden. Eva en Jelle helpen elkaar en zijn een eindje op weg. Jelle komt wellicht bij Bob uit, maar die vindt hij niet zelfverzekerd genoeg voor een Mol. Wel verspeelde hij op dinsdagavond in Szczecin in het Underground-spel overduidelijk 20 euro.
Dan kwamen er nog dingen terloops ter ore; als Robin het Poolse Dixie-toilet bij het quad-parcours vervloekt, is de reactie van de groep: ‘Wel pasta met schelpjes van de grond eten in Texel, en nu hier op afgeven. Nou moet ik zeggen dat toen ik van een vergelijkbaar toilet gebruikmaakte en de uitwerpselen van de zeggen en schrijven twintig personen voor mij kon zien zwendelen, ik ook niet blij werd. Desalniettemin weer een weetje rijker.                              
De nodige moltheorietjes kwamen voorbij, maar dit was toch wel met stip de meest opmerkelijke; Liesbeth en Lieke, het onafscheidelijke Lili-koppel, hadden als theorie dat eindstation Gnydia een toespeling op chlamidia en dat de Mol misschien schaamluis heeft. In dat geval zal aspirant-dokter Steven in actie moeten komen.
Dan de quad-race: Hoewel de opdracht dus niet slaagde, hadden de kandidaten wel een goed gevoel over dat ze elkaars eigenschappen goed kenden. Dat Steven bij strategisch en egoïstisch als beste uit de bus kwam, was geen verrassing. Na een ingewikkeld kaartspel om te bepalen wie in welke volgorde mocht racen, nam hij de benen en rende naar Hans en Erwin voor instructies. Intelligente Lieke vond het moeilijk te verkroppen dat haar democratische spelletje zo gebruuskeerd werd. Tijdens het vliegerspel langs de kust van Orlowo komt de sfeer er echt goed in. Steven en Robin nemen Emma in de sandwich en zingen romantische liedjes voor haar. Achtergrondstemmetje Lieke ligt slap van het lachen. Ook komisch vindt ze dat ze eerder dan Liesbeth haar blaadje heeft ingevuld met de executie. Terwijl Lili al als begrip in de groep wordt gehanteerd, geldt tijdens de executie; De één zijn dood is de ander zijn brood. De WiDM-karavaan wacht op niemand.
Robin voelt zich de ‘Excuusbrabo’ van de groep, maar vreest de test niet, want zoals hij zegt: ‘ Ik heb toch meer jokers dan vragen.’  Emma en Josien blijkbaar niet, maar aan hun high-five zit het volgens hun wel gebakken. Josiens theoriëen na afloop zijn superinventief; Bob was verdacht door zijn shirt met vinger omhoog, met Zweedse tekst ‘Onthoud mijn naam’ en Jelle stond met zijn hoofd voor de letter ‘o’ in het ‘Who’s the Mole’ logo op de website. Hoe haal je het in je hoofd..
Na de vermoeiende dag kwamen we allen tezamen in het idylilische stadshart van Gdansk, alwaar wij allen vernamen dat 74 niet herhaald wordt. Heerlijk 7 pitchers weggewerkt en iedereen een beetje aangeschoten teruggewaggeld naar het hostel. Dat hoort er ook bij.

Ditmaal een redelijke tijd het nest uit; acht uur. Na gedoucht te hebben en van overheerlijk Pools gistbrood genoten te hebben, wandelt de groep naar het Kasprowicza Park, voor een ‘koude douche’ opdracht. Duo’s, waarvan één geblinddoekt, verspreiden zich over tien plekken met bijbehorende prijzen. Verder heeft ieder een woord om zijn nek, waarmee een zo lang mogelijke zin gevormd moet worden. Met tien minuten de tijd dumpt Josien Emma meteen bij nummer één, waarna zij zelf naar nr. 6 rent, wat twee jokers oplevert. Marlies verliest haar blaadje, doordat ze in een greppel stapt en maatje Robin het niet doorheeft. Een zin van tien woorden is dus uitgesloten. Na 10 minuten kost elke minuut extra geld uit de pot. Steven rekt tijd en neemt Bob mee naar de spot ‘ twee fouten op de test’. Zelf gaat hij bij ‘één fout’ staan. De prijzen worden verdeeld, maar geld wordt er niet verdiend. Dan spullen pakken voor treinreis naar Gdansk. In de trein moeten kandidaten hun groepsgenoten op een aantal eigenschappen beoordelen. Deze zijn nodig voor de quadrace die een uur of vijf later plaatsvindt in de bossen bij Orlowo, vlak bij Gdansk. Langs het parcours worden foto’s van kandidaten gehangen in een bepaalde volgorde. Vervolgens moeten de bijbehorende nummers gematcht worden met de eigenschappen. Eén persoon kan voor meerdere eigenschappen de hoogste scoren hebben. Het blijkt maar weer dat er een hechte groep bezig is, want de helft van de tien eigenschappen wordt goed geraden, te weten: Emma het irritantst, Eva het sympathiekst, Liesbeth het meest verlegen ( zeer relatief, hoor ), Steven het meest strategisch en natuurlijk Robin het grappigst. Wel samen bepaald, maar niet goed geraden zijn: Steven het zelfverzekerdst en het meest egoïstisch, Lieke het intelligentst en Josien het sportiefst. Trouwens had iedereen, behalve Bob, zichzelf bovenaan bij intelligent, dus Lieke weet wie ze te vriend moet houden. Helaas levert het geen pepernoot op, doordat niet aan voorwaarde nr. 2 is voldaan; niet meer dan anderhalve minuut tussen het snelste en langzaamste rondje. Robin scheurt als Schumacher, terwijl Liesbeth met een slakkengangetje door de bochtjes stuurt. Moest je soms biechten halverwege, vraag Steven. Geen commentaar. Een vijf zloty Magnumpje verder spoed iedereen zich naar de volgende locatie; de pier van Orlowo. Vijf kandidaten dienen beneden bij de kliffen vliegers op te laten met letters. Het andere vijftal loopt bovenlangs en heeft foto’s met letters er op mee. Door de letters te combineren kan een woord worden gevormd. Tevens wordt voor elke minuut dat het spel korter duurt dan 75 min. 5 euro verdient. Het blijkt op het lijf geschreven; in minder dan vijf minuten wordt ZEEGEZICHT goed geraden. Kassa voor de pot. Dan is het na weer een dag handelen, zwendelen en weet niet wat voor ander geroezemoes tijd voor de executie; op de zonovergoten pier sleurt Hans de kandidaten mee in een Idols-achtige, zenuwslopende ontknoping. Met zinnen als; ‘ Ik neem je niet mee naar het afgelegen hostel. Dat doet Nouschka … maar niet in jouw gezelschap’ en ‘ Je ziet er uit alsof je naar ene begrafenis moet. Maar ook in WIDM dragen we vandaag iemand ten grave. Niet jij…’ zorgt hij bij kandidaten zowel voor acute hartaanvalletjes als hilariteit. Na 8 nee’s is het onafscheidelijke duo Josien en Emma nog over. Hier scheiden hun wegen, maar wie maakt dezelfde weg terug en wie gaat verder? Emma in het paars of Josien in haar shirt van de Goddelijke Kanaries. Na een oorverdovende stilte is het de laatste die een toontje lager mag gaan zingen en de koffers kan gaan pakken. De verbijstering is groot. Woorden als ‘ wat is dit kut’ en ‘ wat ben ik een mongol’ vliegen langs de Poolse kust. Het is meer dan duidelijk en logisch dat dit hard aankomt. De groep is in een week zeer naar elkaar toe gegroeid en afscheid nemen is nooit fijn, zeker niet als je overtuigt bent van je eigen tactieken en soms tunnelvisie. Josien baalt vreselijk. Zij was zo overtuigd van zichzelf, dat ze al met prijzenpot en beker een speech voor volgende week donderdag had uitgedacht; ‘ Ze begon wat onzeker, maar nadat ze op het goede spoor was gekomen, verliet ze het ook niet meer. ‘ Ze bedankt de groep met een kushandje en slaapt vannacht alleen. Liesbeth en Marlies hebben tijdens het spel in het park een luxeovernachting in een vijfsterrenhotel binnengesleept. Met jacuzzi, waterbed en champagneontbijt komen zij de nacht wel door.  Maar wacht eens, Marlies en Liesbeth. M en l maakt Mol. Inderdaad, als Mol ben je ook weleens aan rust toe…

Na een emotionele 30 uur in Litouwen is de WIDM2010 karavaan neergestreken in Letland voor de 1 na laatste halte voor de finale in Zweden. Lieke verliet wegens gezondheidsproblemen het spel na een zware reis per nachtbus van Warschau naar Vilnius. Amper 24 uur daarna viel ook het doek voor Bob, de jonge kandidaat die met zijn ontwapenende spelopvatting ver was gekomen maar uiteindelijk toch met open ogen in de uitgestoken dolken van zijn strategisch meer onderlegde tegenstrevers liep. De mol lachtte nog maar eens: in de zinderende zomerhitte die de groep vanaf de start in Utrecht nu 8 dagen geleden achtervolgt, mislukt de ene na de andere opdracht. De pot staat op welgeteld 90 euro, hetgeen slechts 3 % is van het bedrag dat gewonnen had kunnen zijn.

Bob verliet het spel zaterdagmiddag nadat een spannende race naar de beroemde kruizenheuvel van Vilnius op vrijdagavond had uitgewezen dat Steven zich bij Jelle zou voegen in een idyllische gesitueerde villa aan de rand van de stad. Daarmee konden Jelle en Steven op zaterdag niet meer afvallen en streedt Bob samen met Emma, Liesbeth, Maries en Eva in een kokend heet Kaunas rechtstreeks om de laatste vier plaatsen in de bus naar Riga. Die strijd verloor Bob. Acht dagen lang had hij op gevoel zijn mollenjacht gevoerd, vaak zonder notitieboekje, hetgeen de sloddervos tot drie maal toe kwijt raakte. Op goed geluk bleef Bob lang in het spel, maar uiteindelijk beet ook hij de tanden stuk op de Mol, die met onzichtbare hand het spel stuurt en vooralsnog aan de grip van de groep lijkt te ontkomen.

Intussen rennen de kandidaten in nachtelijk Riga met GPS trackers door de stad. Emma en Maries bestieren vanuit een exclusieve cocktaillounge in het hoogste gebouw van de stad het commandocentrum en sturen twee duo’s (Eva en Steven , Liesbeth en Jelle) aan. Beide duo’s moeten een andere route langs vijf checkpoints afleggen maar mogen nimmer elkaars pad kruisen. Aan de commandogroep de taak om hun stadsplattegrond goed te gebruiken en de duo’s te sturen. Na afloop van het spel, dat nu nog bezig is, zullen de GPS trackers worden uitgelezen en zal bekeken worden of aan de opdracht is voldaan.

Morgen trekt de karavaan verder het Letse binnenland in. Er zal getokkeld worden door hoge boomtoppen, en gesprongen worden vanuit een kabelbaan die over een diepe vallei trekt. En dan is er nog de WK-finale. Hoewel de kandidaten al meer dan een week in een eigen droomwereld leven, sijpelen de sporen van Nederlandse euforie de groep daadwerkelijk binnen. Voor nog 2 kandidaten eindigt de WIDM droom voortijdig. Er kunnen maar 4 naar de finale. Aanstaande donderdag vanaf 19.30 uur de publiek toegankelijke afsluitingsceremonie in het UCU Auditorium.

De groep op de pier van Orlowo, in een prachtig natuurgebied met uitzicht over de Baltische Zee.

Iedereen probeert zo snel en zo goed mogelijk de executie te maken

De groep wacht op de uitslag van de zesde executie

Robin luistert aandachtig naar de woorden van Hans die uitsluitsel zullen geven over zijn verdere deelname. Hij gaat door.

Josien neemt afscheid van de groep.

De overgebleven groep van 9 kandidaten. Op de achtergrond de kliffen en rotsen van Orlowo, een prachtige locatie waar 20 minuten voor deze executie nog een opdracht slaagde die €135 voor de pot opleverde.

De groep voorafgaand aan de quadrace in de bossen nabij Orlowo, een half uur van Gdansk

Lieke maakt zich op voor de opdracht op de quads

Marlies en Liesbeth ontdekken de vijfsterren-hotelkamer waren zij een overnachting hebben gewonnen

De dag werd afgesloten met een diner in restaurant in de hoofdstraat van Gdansk

 Na 22 uur iin Duitsland alweer de treinreis inzetten naar het volgende land; Polen. De treinreis naar Szczecin is het langste enkelvoudige spoor van Europa. Onderweg doet hij 34 stations aan. Van al deze stations krijgen de 10 overblijvers een foto. Sommige stations worden niet aangedaan of daar wordt alleen gestopt op aanvraag van reizigers. Op de achterkant van foto’s staan letters. Door de juiste volgorde van foto’s moet een zin ontstaan, die tevens een opdracht is. De inmiddels doorgewinterde kandidaten komen met slimme plannen; de letters allemaal vast opschrijven, waarbij de stations in Duitsland en Polen ( herkenbaar aan stationsbordjes op foto’s ) worden gescheiden. Marlies merkt op dat zij een foto met gele bloemen heeft. Makkelijk te zien. Ja, kan wel zijn, zegt Emma, maar die bloemen waren natuurlijk niet geel toen Hans de foto gemaakt heeft, slimpie. O ja, zegt Marlies. Deze Who’s the Mole leert dat onnadenkendheid genadeloos wordt afgestraft. Bob, Steven, Josien en Emma gaan lekker klaverjassen, Robin chilt en de rest vraagt zich af waarom er rode stickertjes achter op de foto’s zitten, en of misschien het feit dat sommigen gescheurd of geknipt zijn, iets over de volgorde zegt. Superspeurneus Jelle moet zelfs toegeven dat het moment is bereikt dat niemand meer opkijkt van de vreemdste theorieen. Kandidaten hebben alle tijd voor deze opdracht, wat Jelle de kans geeft om Robins koffer te kraken en zijn Molboekje terug te krijgen. Robin is aan het biechten en als hij zijn weer afgesloten koffer op dezelfde plaats ziet liggen, vertelt hij nietsvermoedend aan Jelle dat het zijn beurt is om te biechten. Nou, daar heeft Jelle vast wel behoefte aan, denk ik zo. Het fotospel gaat rustig verder; mollen moet hier geleidelijk gebeuren, door bijv. te gapen, veel te praten wanneer een station nadert of gewoon de bijbehorende foto’s mee te nemen naar de biecht, zoals Bob doet. Heel subtiel en heel onschuldig. Letterlijk aan het eind van de rit, worden de letters zo gecombineerd dat de zin moet zijn; ‘Geef Hans een hand en de Mol een zoen’. Maar wie is nu de Mol in deze omschrijving. Het voorstel van Robin om iedereen te laten opschrijven wie hij/zij verdenkt en democratisch degene met de meeste stemmen te kiezen, wordt meteen de grond ingeboord. Het idee dat het Nouschka, vorig jaar zelf de Mol, is, krijgt meer support. Net voor Szczecin roept de machinist, en tevens conducteur, om dat de trein wegens koelstofproblemen niet verder rijdt. Op een Duits station wordt de opdracht uitgevoerd; Steven is de gelukkige om Hans de hand te geven en Nouschka een zoen. Echter, leuk voor Steven, maar minder voor de groep. De 75 te verdienen euro gaan niet in de pot. Een grote kans om achter de identiteit van de Mol te komen is verloren gegaan. Willekeurig iemand uit de groep kussen had al meer succes opgeleverd. Gelukkig komt snel de bus naar Szczecin, waarbij de chauffeur zo goed is de radio aan te zetten voor Nederland-Uruguay. De wave wordt ingezet, wanneer de grandioze Duitse commentator meldt dat ‘der Giovanni ein wonderschönes Tor gemacht habt’. En de groep zingt: ‘Schade Deutschland, alles is vorbei, alles ist vorbei, alles ist vorbei’. Duitsland is inderdaad voorbij en Polen ligt op de groep te wachten. Morgen nog meer spanning en avontuur. Gegroet, lezers en geniet van de overwinning.

Wakker worden in een heerlijk warm bed, na een nachtje op het gras in de voortent voor dit schrijvend organisatielid,  is voor iedere kandidaat een genot. Ook de bierdrinkers Bob, Arjan, Robin, Emma, Josien en Eva hebben frisse moed voor een nieuwe dag van psychologische oorlogsvoering. Half negen opstaan voelt bijna aan als laat, en ook nog eens drie kwartier om klaar te staan voor het hotel en op weg te gaan naar de metro. Vandaar naar de Hamburgse trots de Elbe waar het Handelsspel plaatsvond. Kandidaten op een prachtig schuin aflopend gebouw ( vergelijkbaar met het dak van NEMO ) worden over zeven verdiepingen gerangschikt aan de hand van vragen die ze moeten beantwoorden. De gemiddelde score per persoon bepaalt op welke verdieping ze staan. Drie kandidaten, Emma, Josien en Robin handelen in aandelen in ondernemingen, vertegenwoordigd in de personen. Aan het begin is iedereen hetzelfde waard, nl. 15 euro. Aan het eind wint men 105 euro. Jelle begint laag en eindigt superhoog. Drie aandelen van hem worden verkocht voor 40 euro per stuk. Lieke eindigt helemaal onder en moet bijna wel alle vragen fout hebben gehad. Robin heeft spijt dat hij drie aandelen in haar heeft genomen en niet eerder wat verkocht heeft. Toch een mooi eindbedrag. Op hetzelfde kolkende water van de Elbe speelt het Bootspel zich af. Vier duo’s en drie eenlingen moeten op zeven haltes van een rondvarende boot van boord gaan op zo’n manier dat ze op lengte staan. Voor duo’s geldt de gem. lengte. Boten varen elk kwartier. Josien en Marlies speculeren druk wie hoe lang is. Is Emma nou langer dan Josien? Zo ja, wat is het gemiddelde van haar en Bob’s lengtes dan ? Robin, zo denken zij, moet zelf wel kunnen bedenken dat hij de kleinste is. Een paar dagen eerder is Emma er geniepig achter de geboortedata van de anderen te komen. De rest eist gerechtigheid en wisselt paspoorten uit. Stevens paspoort is van vier jaar terug en diens lengte is dus letterlijk flink omhoog gegaan. Veel verwarring dus.  Het spel mislukt  uiteindelijk doordat Liesbeth te lang twijfelt over het geven van haar portofoon aan Lieke. De boot vertrekt en daar staan ze dan samen op een halte, waardoor niet meer aan de voorwaarde wordt voldaan van max. een groepje per halte. Dan vindt op het eerdere gebouw de executie plaats. Velen rennen na het invullen naar Hans, op maar niet op tijd eruit te gaan. Iedereen loopt naar boven, waar een aantal mensen in cryptische taal krijgt te horen dat ‘hun Waterloo’ nog niet hier plaats heeft. Dan is Arjan an de beurt. Niemand verwacht dat hij eruit gaat. Toch gebeurt het. Een shock  voor iedereen, want hij lag zeer goed in de groep. Maar zoals Robin zl zegt; ik vind het een topgozer, maar liever hij dan ik er uit. Zo is het maar net.

Na ingecheckt te zijn in het AO hostel in Hamburg, ging de organisatie er op uit om eten in te slaan voor de maaltijd. Iedereen was hongereig door de lange reisdag. Echter, het hostel personeel besliste anders en verbood om de prachtige keuken te gebruiken die er ter beschikking was. Vandaar togen wij naar de naastgelegen snackbar, waar de uitbater zowaar beter Engels dan Duits sprak. Rpbin probeerde het nog in het Nederlands, maar helaas moeten wij ons nog steeds aan onze Oosterburen aanpassen. In de tussentijd was er de gelegenheid om te handelen en zwendelen, wat naar hartelust werd gedaan. De kandidaten zetten elkaar hakken door kaarten te roven, waren blij met jokers of bouwden verder. Dan tijd voor het eerste spel in Duitsland; de groep krijgt een brief van jonkheer Mullmann. Deze welgestelde man is van zijn schat beroofd door een heks. Aan de hand van een 400 jaar oude, in stukken gescheurde kaart moeten kandidaten vier punten aflopen. Op elk punt een vraag beantwoorden met daarbij een volgende kaart. Alleen goede antwoorden leiden naar de goede punten. Iedereen in de groep denkt te weten waar men moet zijn. Via Gertrudekirchhof, St. Nicolai Turm en St. Petri Kirche dient men bij een luchtballon te komen, waarmee een duo uit de groep een groot uitgelegde X kan zien, waar de echte schat ligt. Zo er komt het bij lange na niet. Emma neemt al snel de kaart in handen en beent weg. De groep rent achter haar aan. Wanneer de groep unaniem is over hoe een kerk is ingestort ( bombardement WO II ), door het te vragen aan voorbijgangers in vlekkeloos Duits en wanneer zelfs Marlies zegt dat zij dit op een recent tentamen gehad heeft, lopen Jelle en Josien nog steeds vol twijfels. De molvermoedens stijgen bij een ieder tot grote hoogte, wat de samenwerking niet bevordert. Uiteindelijk faalt de groep. Lieke valt vervolgens Steven aan dat ze door zijn blesseerde voetbalknie niet hard konden rennen. Steven voelt zich terecht aangetast in zijn mannelijke eer en verdedigt zich met verve. De verhoudingen staan op scherp. Alvorens het Toneelspel losbrandt, deelt Hans de groep mede dat er door iemand in de groep een metropool is gebouwd met het Handel en Zwendel spel. Iedereen weet maar al te goed wat dit inhoudt; iemand heeft zich, een week van tevoren, al geplaatst voor het finaleweekend. Met stomheid geslagen proberen de kandidaten de persoon in kwestie te achterhalen. Maar waarom dan kijken sommigen zo schichtig om zich heen alsof ze van niets weten? Verder meldt Hans dat in hetzelfde spel al vier dagen voor dezelfde persoon een joker is uitgekeerd. Stof tot volpennen van molboekjes genoeg. Dan naar het Toneelspel; de kandidaten worden opgesplitst in karakters met namen als Nadia Nostalgia, Melanie Melancholia en Barones van Gluiperlichen Huijzen. Aan de hand van scriptregels dienen zij antwoord te geven op een aantal vragen dat bij hun personage hoort. De nimfen, Lieke en Marlies, zoeken deze scriptregels in het oude pakhuizendistrict van Hamburg. Na anderhalf uur is het dan tijd om het script op te voeren, door de regels in de juiste volgorde op te zeggen. Een Shakespeariaans toneelstuk ontvouwt zich. Echter midden in zinnen als: ‘O jullie obscene nymfomanen. Nimmer zouden wij onze maagdelijkheid offeren voor de gratis grillen van lasterlijke lust’, wordt het geluid overstemd door een aantal gierende brandweerauto’s. Omdat voor het spel vuur is aangestoken, slaat iedereen de schrik om het hart. Nadat ze voorbij zijn gesjeesd, is de hilariteit groot. Zelfs nu nog is de pret niet over. De organisatie meldt dat er nog een ‘toetje’ komt. Allesonthouder-, neerpenner en superdetective Jelle vermoedt dat toetje niet in consumptieve of figuurlijk vorm geïnterpreteerd moet worden, maar dat het een valse hint naar gezicht is. Sommigen zijn al te moe om daar nog goed over na te kunnen denken. In het hostel een laatste dilemma; duo’s krijgen te horen dat ze of voor 20 euro in de pot of voor een joker kunnen kiezen. Kiezen ze beide 20 euro, dan geschiedde zo, beide een joker dan 20 euro eruit en één van beide een joker, dan wint de ‘verrader/egoist’. Lieke, Eva en Marlies kiezen voor zichzelf en winnen een joker. Arjan en Bob kiezen beiden voor het geld en spekken de pot. Ach ja, als het om ware loyaliteit gaat, zijn het toch weer de mannen waar het op aan komt…

Vandaag de eerste echte lange reisdag voor de kandidaten. Hoe zouden zij zich hier doorheen slepen na de vermoeiende afgelopen dagen? Ook vandaag weer vroeg ( half zeven ) het bed of in sommige gevallen de tent uit, ontbijten en rennen naar de bus. Via boot naar Den Helder, bus naar Leeuwarden, trein naar Groningen en vervolgens auto gingen de kandidaten de wijde wereld in. Hoewel de meesten al schenen te weten dat de reis in Duitsland scheen te eindigen, werd er nog druk gespeculeerd over de exacte eindlocatie. Dit kwam omdat kandidaten tijdens de reis natuurlijk ook nog even aan het werk werden gezet met een aantal puzzels. Deze gingen zowel over mensen uit de groep ( hun hobby’s, waar wonen ze etc. ) om de kennis van elkaar te testen. Vooral de vraag wie er nou toch aan duivensport deed hield de gemoederen bezig. Was het Robin die alle ruimte heeft in het weidse Zeeland, is het Steven die juist de arme beestjes voedert in Amsterdam nog wat afleiding biedt of is het toch studente Lieke met haar biologieachtergrond ? Verder ging het  over het Hanzeverbond en de steden die daarbij hoorden. Vandaar dat kandidaten dachten dat we zowel naar Bremen, Lubeck als Hamburg konden gaan. Bij elke afslag viel er een stad af en kon er verder worden gebrainstormd. Sommigen waren bevreesd dat er meteen na de reis een executie zou plaatsvinden aan de hand van de puzzel. Zeker toen Jelle een vrachtwagen met de naam “Hansetrans’ ontwaarde, was het idee dat de spelleider in eigen persoon hen vanuit de truck zou toespreken. Hoewel de reis vermoeiend was, was men niet te moe om molboekje en puzzels te ontvreemden als de kans zich voordeed. Terwijl Steven heel begrijpelijk even indommelde, zagen Jelle en Jet hun kans schoon en vergeleken antwoorden met elkaar. Verdacht, misschien?  Gisteravond op Texel deed in ieder geval menige theorie de ronde; meisjes zouden geselecteerd zijn op het dragen van bloemetjesjurken ( Liesbeth, Marlies, Lieke ), zou de Mol ananas met een vorkje of lepeltje eten en zelfs dat de Mol er zelf nog niet achter is dat hij/zij de Mol is. Ook allerlei openbaringen komen aan het licht; Jet heeft moldukaten gejat van Marlies op dag 1, Jet wist dat Steef zich verdacht moest maken voor haar, waarna hij een joker kreeg, maar er alsnog uitvloog, de molkokers zijn stiekem gevuld met water etc. etc. Ook waren Arjan en Josien tijdens het strandspel gisteren sneaky nieuwe lijnen op het strand aan het trekken, terwijl die er al duidelijk stonden en de juiste coördinaten aan moesten geven. Misschien, zo dachten sommigen, was Arjan wel de ultieme Mol; de perfect guy next door, maar ondertussen… laten we zien wat de dag van vandaag verder brengt.

Dockland, Hamburg

Finally – more than 5 hours’ sleep! This is what the candidates must have thought, because after all the efforts and excitement of yesterday they seized the opportunity to kick back with a pitcher of tasty German beer in the bar of the hostel. So that at some ungodly hour in the night, when the candidates stumbled back to their room singing wildly out of tune (note to parents: I may or may not be exaggerating), several people discovered that their notebooks had been stolen – and more. So far in the game, no efforts have been spared to steal anything anyone can get their sticky fingers on – it’s impossible to keep track of exactly who’s got what, because in the time it takes you to figure it out someone’s digging around in your luggage, looking for goodies.

No hangovers this morning, though. Good for them, because the first challenge of the day required some deep thinking. At around ten in the morning we arrived (well, all of us except Eva, who had been so absorbed by her conspiracy theories that she missed our stop when we got off the boat) at one of the most awesome buildings in Hamburg: an office that was shaped like this (see picture), with platforms on the ascending diagonal side: like giant stairs, really.

Clouds and sunlight raced across the sky, and the wind whipped droplets from the Elbe into our face as seven candidates took their place on the building, and the remaining people stayed on the ground and got 150 euros from the bank to spend on buying shares – candidates. And like shares, these candidates could rise and fall. Their value was dependent on the accuracy of their answers on approximation questions; questions in which the answer which was closest to the truth, gave its candidate the highest stock value. After every question the candidates would move up and down the building, so that the stockbrokers could see how much their shares were worth, and buy and sell accordingly. Apparently the candidates’ business instincts were finely tuned, because this game earned them 150 euros for the bank.

The next game took place on the taxi-boats that ferry Hamburgers over the Elbe. Candidates had to line up on boatstops along the Elbe according to height – but the challenge failed because one of the rules of the game was broken. A classic example of “mollen”, some thought, and others muttered darkly about the way some candidates tried to lie about their height – unfortunately, it’s pretty difficult to insist you’re 1.61 meters tall when you’re obviously eye to eye with someone of 1.79 m.

It was after this challenge that the next execution fell onto the heads of the unsuspecting candidates like a bomb in a bucket of water. It was wet, unpleasant, and rather messy. Robin especially was quaking like a leaf once Hans had them all lined up to hear the verdict; he was convinced (and still is) that his time in the game is running out. But it turned out that today he would be spared, because Arjan, also commonly known by his title “de sfeermaker”, had failed the test and would have to go home. Hopefully he did get to see Uruguay – the Netherlands (some clouds do have a silver lining).

But there was no time to grieve – we had a train to catch. In another marathon journey of about six hours, we rumbled across the north of Germany from west to east, from Hamburg to the Polish border. The candidates knew we would be going to Poland, but that we were headed for Szszecin, a border town with an impossible name that I bet you haven’t heard of either, they never suspected. Fortunately they had a challenge to play with during the trip (which, incidentally, they failed) and the organisation seized this opportunity to take long, relaxing confessions and take care of the Handel en Zwendel transactions. 45 euros left the bank this time – if this keeps up, I doubt the winner will have earned enough money to buy him/herself a celebratory ice cream on the way home.

We were nearing the Polish border and were in good spirits when a German voice announced over the intercom that the train was leaking cooling fluids, and that it would have to stop at the next station. Confused and irritated we evacuated the train, coming face to face with a tiny, crumbling station where everything was closed except the billiard café. While Hans was furiously trying to get us to Szszecin in time to be able to pull off the next challenge, the rest of us crammed ourselves into the tiny café, and, having spotted the small TV set that sat in the middle of the room, asked whether we could watch the World Cup semi-finals, which were so very important to us. The woman running the place, who had probably not seen this many people in her venue since it had first opened its doors, refused: unless there were no more than seven people in here at any time and unless we paid to play billiard, there could be no question of turning on the TV and giving a bunch of stranded travellers the consolation of watching their home team play.

All, however, was well again when within half an hour of our misfortune a bus came to get us to Szszecin and the busdriver, while stubbornly insisting that Germany would be the Weltmeister, tuned in to the German radio commentary on the match. For a few moments we were all wondering whether we had misunderstood; then a roar of celebration went through the bus, when it became clear that van Bronckhorst had scored the goal of his life.

When we got off the bus at Szszecin station we had to relinquish our lifeline to the match: it was time for the next challenge, an informative tour around the underground tunnel system under Szszecin, followed by a search around the pitch-black tunnels themselves. I, this humble author, can’t go into greater detail because I was wandering around above ground at that point, buying yoghurt and asking phlegmatic Polish strangers whether they knew anything about The Match. 3-2, wooooooooo!

Dit is tot nu toe mijn favoriete spel, vanwege het (naar mijn bescheiden mening) grandioze script. Hieronder een paar extracten:

Barones van Gluiperichen Huijzen: “Wat hoort mijn hebzuchtig hoortoestel? Welk afschrikwekkend nieuws bereikt mijn trommelvlies? Heb jij, miserable misbaksel in je vrekkige vodden de smaragd verpatst?”

Hertog van Hamburg: “Staakt het gekissebis, jullie kleinzielige kinderen. Ik heb belangrijke zaken te doen, want ben niet zomaar naar dit wanstaltelijk feest gekomen.”

Eduardo: Ik weet waar u op doelt, weledele heer. Maar uw fregat hebben mijn matrozen op eerlijke wijze buitgemaakt. U kunt beter aanstonds in uw gammele huifkar terug naar Hamburg keren.”

Vestaalse Piraat 2: “Jullie naïevelingen. Dat fregat is reeds tot schroot herleid. Zodra wij de smaragd ontvreemd hadden, vermaalde een zeegolf het blinkend hout tot rokend puin.”

Vestaalse Piraat 1: (in respons op huwelijksaanzoek) “O jullie obscene nymfomanen. Nimmer zouden wij onze maagdelijkheid offeren voor de gratis grillen van lasterlijke lust.”

Hertog van Hamburg: (in vlaag van wanhopige woede) “Ik haal mijn waterschietend scherpgeschut. O Goden, sta mij bij in deze titanenstrijd. O echtgenoot, bedek mijn ontblote schouder met uw vossenbont. O donderlucht, stort uw hellevuur uit over dit verdoemde volk.”

PS: we verwachten dat er van nu af aan regelmatiger geblogd kan worden. De afgelopen twee dagen zijn een inferno van alle mogelijke vervoersmiddelen en vele afgelegde kilometers geweest, waarbij internet eenzelfde waardevolle zeldzaamheid werd als brioche vermoedelijk gedurende de Franse Revolutie was. Desondanks onze excuses!

This day has been less action-packed than usual, because we had to travel from (hold on to your seat) Texel to Den Helder to Hoorn to Leeuwarden to Groningen to the German border to Hamburg. And when we finally arrived there, in the late afternoon, the air was warm and sticky and filled with fast-approaching rain clouds. But fortunately, our time in transit had not been wasted: the candidates had all received a booklet, full of information and puzzles, which was the first part of the “Rode Draad spel” – a game, they were told, of which the next part would take place a few days later. Solving the puzzles correctly could give them advantages at the start of the next part of the game, so as the boats, trains, cars and buses sped along the road to Hamburg the candidates were lost to the world, scribbling furiously for hours and bargaining amongst each other for answers. Robin chose a different strategy: after pondering on the puzzles for a while, he decided that his brains alone wouldn’t give him the edge he wanted, so he walked through the train calling for passengers who would want to help him – and he found them.

Before beginning our first challenge in the city centre of Hamburg, the candidates ate dinner and more importantly, made confessions and Handel en Zwendel transactions. When the last disaster card had been played and Hans came in to announce the results, he dropped a bomb on the group: 110 euros had disappeared from the bank, bringing it back down into negative numbers, and suggesting that several people have upgraded their territory…

The next challenge did nothing to improve their fortunes: a walk around the centre of Hamburg, with clues to be found and questions to be answered, which would eventually lead the candidates to the hot air balloon of Hamburg. The plan had initially been to rise into the air with the balloon, to try and spot the large “X” which would mark the final location, but the balloon was out of service because of bad weather conditions and so that plan was scuppered. Not that it mattered; the candidates failed their challenge before ever making it to the balloon, which would have been their end point.

But upon discovering their next challenge, all thoughts of earlier hardships and disappointments flew from the candidates’ heads. The setting: Hamburg’s dark and imposing storage buildings, close to the old harbour: relics from its illustrious past as one of the most important ports of Europe. In the dwindling light the candidates assumed the roles of various characters: Kaptein Koek (captain cake/biscuit), for instance, and the Vestaalse Piraten (vestal pirates; who can spot the reference to ancient Rome?). The idea was to collect artefacts and envelopes containing snippets of dialogue, which would later be used in a performance of this Tragicomedy of Hamburg. Translating this stuff would be nigh impossible; suffice it to say that alliteration was rife and hilarity was plenty. Just as the candidates were trying to stop giggling long enough to get their lines out, their play was rudely interrupted by the wailing of sirens: everyone looked on, with growing dread, as three fire trucks came towards us at neck-breaking speed.

“Quick – extinguish the candles!” (We had lit four, to illuminate the ‘theatre’ and symbolize the pirates’ vestal flame)

“Oh god, they’re coming for us.”

“The mole tipped off the Hamburger fire brigade!”

Imagine our relief when the racing trucks flew past us and disappeared into the dark. Now our personal drama could be resolved in peace – but the next tragedy was soon to begin. Standing on a bridge, flanked by buildings, surrounded by shadows and under the first stars of the night-blue sky, 12 candidates wrote the execution test – and 11 made it off the bridge knowing they were still in the game. Jet, resigned to her fate and gracious in her departure, was the one to head back home.

Today may have been a glorious day, with perfect blue skies, sunshine and a stiff breeze, but it started woefully early. After yesterday’s paintball shenanigans the candidates (and the organisation) had only caught about five hours of sleep, so it was with thick eyes that one half of the group got into our two cars, and the other half into a train to – Den Helder. Yes, we were on our way to Texel.

By the time we stepped off the boat on this lovely island the candidates were confused and excited: so many possibilities, but what would they be asked to do? When would be the next execution? And (I have to say it) who was the mole?

Once it was established that we would be staying at a camping, with six people in a tent and the others in three little cabins, the first Texel challenge could begin. It seemed straightforward: the candidates would be split into two groups, one of which would be chauffeured to a central point on the island and solve riddles to earn clues; the other group would try to find their way to them by bike. The clues could be communicated to the biking group, so they could find their way and stay within their 18 km limit – but just when the puzzling group had given all their clues and gone to take a well-deserved break at a café, the organisation announced that the biking group had exceeded their 18 km, and the game had failed.

Understandably, this aroused much suspicion – and was cause for many whispered conversations and sneaky pacts. It soon became clear that the candidates were stealing everything that wasn’t nailed down or on fire, to the point that Hans and Nouschka had to remind everyone of the limits to their skulduggery: no yanking stuff out of people’s hands, such as Jerom had done with Liesbeth’s “koker” on Friday, and information of the organisation was strictly off-limits. Emma was caught copying candidates’ birthdates from a document she wasn’t meant to see, and this didn’t earn her any brownie points with the rest of the group.

Lunch was followed by a truly spectacular game, with some candidates frolicking around on the beach (lots of wind and sunshine!), others hiking across the island from a dropping point and three very lucky ones taking to the air in a tiny aircraft, to survey the game from the sky. A great experience, of which the best part was the moment when Hans came out of the car…finally clutching some real money for the bank: 71 euros. The group erupted in celebration as Steven, the banker, danced around kissing the papers.

But their mood quickly sobered when they found out it was time for the execution – and that today not one, but two candidates would have to go. Annebeth’s departure was no surprise, as her legal documents had been lost on the first day and she had chosen to leave the game before we went abroad, but it came as a shock to learn that Jerom had done worst on the test – and had to leave. In a moment of great emotion, he planted his foam Excalibur into the ground, a symbol of his defeat.

Pasta and pineapple for dinner (no really, that’s delicious) and then it was time for the final game for the day: a kind of singing contest in the breathtakingly beautiful national park of Texel. In the glowing colours of dusk, the dunes and gnarled pine trees were mysterious and majestic, and even though not very much money was earned (was Steven being intentionally clumsy?) everyone agreed that it was an epic challenge. Highlight of the game: seeing two candidates dance the signature ‘70s disco dance move (you know, with the pointed finger) by way of hint and then hearing the others sing “Billy Jean”. No. Just….no.

Zondagochtend vroeg: de groep verlaat de Eendenkooi voor de reis naar de volgende bestemming. Na de kaartjes met als bestemming Den Helder onder ogen te zijn gekomen, hebben sommige kandidaten al het vermoeden dat niet deze stad, maar het illustere eiland Texel het décor van de volgende opdrachten zal zijn. En zo geschiedde; na een bootreis met prachtig uitzicht over de Waddeneilanden verder per bus naar de camping in De Cocksdorp, aan de andere kant van het eiland. Inchecken en gereed maken voor het volgende spel; het fietsspel. De kandidate worden opgesplitst in twee groepen; een fietsgroep en een puzzelgroep. De puzzelgroep wordt gedropt in de Koog, waar zij van de organisatie na het oplossen van de puzzels de fietsgroep checkpoints doorgeeft waarzij langs moeten gaan op weg naar De Koog. De fietsgroep mag max 18 km afleggen en binnen anderhalf uur over de route lintjes ophangen zodat de puzzelgroep zonder kaart de route terug kan vinden. Ondanks de goede inspanningen van de puzzelgroep, waar voor een paar ware puzzelwonders het een koud kunstje is, faalt de opdracht. De fietsgroep is uit elkaar gevallen en heeft de 18 km voorwaarde niet gehaald. In de puzzelgroep leidt dit meteen rumoer, speculaties en verdachtmakingen. Als  beide groepen samenkomen, worden ze dan ook stevig aan de tand gevoeld. De fietsgroep houdt echter voorbeeldig de schijn op dat ze eerst vier km heen en toen hetzelfde stuk terug zijn gefietst. Iedereen stemde er mee in, klinkt het in koor. Ja hoor… hier zijn duidelijk complotten gesmeed.  Door naar de volgende challenge; een groep op het strand, twee gedropte duo’s en een vliegtuiggroep moeten allen binnen anderhalf uur samenkomen bij een een boerderij op Texel. De duo’s communiceren waar ze zijn op Texel ( ze zijn op de reis ernaartoe geblinddoekt en hebben geen kaart ), waarna de strandgroep de bijbehorende coordinaten op een uitgetekend raster op het strand opzoekt. Hier zitten kokers verstopt die samen een woord vormen. Dit woord kerven zij op het zand, zodat de vliegtuiggroep het kan lezen en weet waar naar toe te gaan. De duo’s horen het per telefoon. Rampzalige telefoonverbindingen en lange loopafstanden ten spijt, slagen de kandidaten wonderwel door een geheel eigen tactiek. Het duo Robin en Jerom staat symbool voor de doortastendheid; in plaats van te bellen met de strandgroep over hoe op de eindlocatie te komen, bellen zij bij native Texelaars aan, die hun graag helpen. Maar ja, wie  geeft niet toe aan de charme van Robin en het tikje naiviteit bij Jerom? De kas wordt lekker gespekt en als Hans uit de auto stapt met de eerste cash money stijgt er een vreugdezang om in de Texelse hemels blauwe luchten. Kasbeheerder Steven neemt graag de taak op zich het nu nog figuurlijke briefpapier bij zich te steken. Dan slaat de uitgelatenheid ineens om in zenuwen en stress. Het is tijd voor de executie; iedereen schijnt al te weten dat er vandaag twee kandidaten afvallen; sowieso Annebeth, die zeer begrijpelijk er voor kiest niet in onzekerheid, namelijk zonder paspoort, het spel in het buitenland voort te zetten. Maar wie o wie is die ongelukkig tweede persoon die het thuisfront kan mededelen dat het in plaats van een landenreis over twee weken het een weekendje weg in eigen ( ei ) land is geworden? Als de test wordt gemaakt, is het Jerom die ongeveer net zoveel tijd nodig heeft als alle andere kandidaten tezamen. Haastige spoed was in dit geval goed, want Jerom heeft de minste antwoorden goed en moet het spel verlaten. Iedereen is verbaasd en overvallen, aangezien Jerom alle ins en outs van het spel goed door leek te hebben. Zelf vind hij het ook heel jammer dat hij nu niet meer gebruik kan maken van andere waardevolle informatie die andere kandidaten niet hebben. Zij zijn op hun beurt opgelucht dat ze het soms de mysterieuze tactieken van Jerom niet meer hebben te duchten.

Na de pasta en ananas tijd voor het avondspel. Een groep met beeldend vermogen  beeld boven op een berg titels van liedjes uit die een groep met zangers moeten linken met een songtekst. Van de vijf liedjes gaan er twee fout, als Steven al wat verklapt van de titel; de rest vindt dit zachts gezegd opvallend; zelf vindt hij het niet meer dan een versprekinkje. Jelle, Eva, Josien en Liesbeth schrapen de kelen nog eens en uiteindelijk wordt Stayin Alive goed geraden. Dankzij de losse heupen van Jet wordt er 25 euro verdiend. Vermoeid maar voldaan vallen de kandidaten als een blok in slaap op de camping. Morgen gaat men de grens over.  Letterlijk, maar ook figuurlijk?

David

After a restful night of tossing and turning on plastic mattresses, the fifteen remaining candidates rose to greet the new day with determination. The cottage where they stayed, most appropriately named De Eendenkooi (“duck cage”), was situated in the lovely Zuiderpark, at the heart of The Hague.

To everyone’s delight, it soon became obvious that part of the group was headed for the beach – six candidates, however, would head into the city centre instead. What then unfurled was a very complex challenge, with a maximum prize of 500 euros; money that the candidates needed, with the bank holding -1236 euros.

The candidates were split into four groups: group A, of six people, would walk around the centre of The Hague and answer questions. The answer to each question was a country in the northeast of Europe, the hunting grounds of Who Is The Mole 2010. Group A could then phone group B, of two people, who were sitting on the beach in Scheveningen armed with a map of The Hague, and an address list of several embassies (ambassades) in town. Group B could tell group B where to go, and once group A made it to the embassy matching the answer to their last question, they would phone group B again to describe the flag of that country. Because sitting next to group B, in the sand, was group C: three people with large white flags, paint, and a brush. They could paint the flag and wave it in the direction of the remaining four people (group D) on a lookout point in the dunes, and then group D could select the right postcard from a stack of 70 postcards, linked to different countries, and find the post box that they had to post it in.

Does this sound complicated to you? It was. The phones of groups A and B were on fire (a metaphor, but one of them did mysteriously die five minutes into the game) and it took some furious logical reasoning on all sides to figure out what was expected. Getting this right once earned the candidates 100 euros, and there were five flags to paint – the candidates got it right every single time. The winnings were 400 euros (because 100 euros were sacrificed to get information from group D). The bank was now at -836 euros.

One game had to be cancelled because it started to rain – an excellent opportunity to take refuge in a bar on the boulevard of Scheveningen, watch some football, and make the first confessions. The Handel en Zwendel spel was also begun, and almost immediately resulted in a village (the levels are hamlet – village – town – city – metropolis); but for whom?

The next game took place in the Beelden Aan Zee museum in Scheveningen, which had graciously been cleared of visitors for Who Is The Mole. In this beautiful building the candidates were once again faced with a mindboggling challenge, with many puzzles and dangers – the fact that it was completed successfully was largely due to Lieke’s quick thinking.

The execution took place on the roof of the museum – by now everyone will know that Steef was the unhappy victim.

Na de plensbui werd het spel vervolgd. Op naar het museum Beelden aan Zee, waar de volgende opdracht plaatshad. Kandidaten splitsen zich op in een groep kunsthandelaren en een groep opsporingspersoneel. De opspoorders moeten er achter komen welk beeld van een zevental gefotografeerde uit het museum, de hoogste waarde heeft. Deze is namelijk vervalst. De beelden staan verspreid in verschillende zalen, waar ook kaartjes met de naam van een voorwerp erop ligt. De voorwerpen horen bij kunsthandelaren. De kunstenaar die hoort bij het voorwerp in de zaal met het beeld met de hoogste waarde is degene die een kunstwerk vervalst heeft. Dit is beknopt de uitleg, waar ook nog bij dient worden gedacht dat de opspoorders de onschuldige kunsthandelaren kunnen bevrijden. Zij dienen echter op de hoede te zijn voor bewakers die door het museum lopen en hen kunnen oppakken. De opsporingseenheid heeft zijn intrek genomen in de bibliotheek van het museum, waar ze veilig zijn voor de bewakers en vanwaar ze ook nog in boeken van de betreffende kunstenaars cryptische informatie over de waarde van de kunstwerken kunnen vinden. Na een wat weifelend begin komen de opspoorders op gang met spil Lieke die de smaak te pakken heeft. Zij stuurt iedereen aan en geeft aan wie wat moet zoeken. Als uiteindelijk iedereen is opgepakt, heeft zij alle informatie zo in haar hoofd geordend dat ze, ongezien, alle onschuldige kunsthandelaren weet te bevrijden en de enige schuldige overblijft. Chapeau voor deze intelligentie, rekenkunst, behoedzaamheid en doortastendheid. De pot werd weer lekker gespekt en de hatelijke min voor het bedrag is weg. Beheerder Steven weet nu hoe voelt om geld door zijn handen te laten glijden en wie weet inspireert dat hem en de groep om daar snel meer aan toe te voegen.  In de museum vond de eerste echte executie plaats. Een vijftal of zestal kandidaten had  allemaal het meeste aantal foutieve antwoorden. Wie er het langst over doet is in dat geval de ongelukkige en tot ieders ontzetting was dit Steef. Steef, in het bezit van een joker, was juist zo besloten in het spel te blijven, om zijn maatje Annebeth de komende dagen te steunen. Annebeth, die er gisteravond achterkwam dat ze haar paspoort en portemonnee kwijt was, en ze nog steeds niet terug heeft, is nog onzeker of ze het spel kan voortzetten in het geval een paspoort vereist is. Voor Steef echter zit het er nu sowieso al op en hij vertrok nog dezelfde avond naar huis.

Na het spel terug naar de Eendenkooi waar door David en Myrte bereide pannenkoeken met zoetwaren, kaas en ham klaarstonden. De hongerige kandidaten hadden door het harde speur- en rekenwerk ( sommigen ) of lange wachten ( anderen ), honger gekregen en de buikjes werden rond gegeten. Morgen weer een nieuwe dag !